Astor Şarj ana sponsorluğunda gerçekleşen AYK–MIYC 25. Yıl Kupası, harika bir organizasyon olarak uzun yıllar aklımızda kalacak yarışlardan birine sahne oldu. Açıkça belirtmek gerekir ki artık Ankara yelkencilerine “Bozkırın yelkencileri” lakabı atıl kalıyor. Onların kalbi mavi olmuş bir kere. Marmaris’e kalabalık bir filo hâlinde gelmeleri, kattıkları enerjiyle birlikte farklı, dinamik, dostane ve eğlenceli bir atmosfer yarattı.
Bir sürü kupa töreni gördük; ancak bamya ve taze fasulyenin olduğu bir menü görmedik. Ege’de bu kadar yarış izledik ama Ankara havasında, parti alanında hiç oynamadık. O kadar yarış geçirdik Ege’de, ancak 2.200 TL kayıt ücretine sahip bir yarış da görmedik. Bu kayıt bedellerinin hayır işlerine kullanılması ise işin ayrı bir güzelliğiydi.
İki günde de yarış yapılabilmesi AYK’nin şansı desek yersiz olmaz. Zira hava raporları ne söylediyse tersi oldu. Herkes o kadar yarışmaya istekliydi ki bu güzel tesadüf, üç adet harika yarış yapılmasına olanak sağladı. İlk gün düzenlenen iki zorlu orsa–pupa yarışının ardından, ikinci gün drizeleri olan ancak koyu dolduran hafif havayı fırsat bilen hakem yönetimi, çok özlenen üçgen rotayı vererek problemsiz ve adil üç yarışın tamamlanmasını sağladı. Tüm bunlara yağmursuz, kümülüs bulutlarının renk kırılmaları eşliğinde Marmaris’in oyuncu hava hareketleri de eklenince, tadından yenmez bir hafta sonu yaşandı.
Yarışa katılım sağlayan 41 teknenin içinde Türkiye’nin en usta isimlerinden birçoğu parkurdaydı. ORC 0, A ve B gruplarında yaşanan yakın rekabet göz doldurucuydu. Parkurların sistematik ve doğru açılarda kurulması ise benim nezdimde Ankaralı sporcuların seviyesini yukarıya çeken etkenlerden biriydi. Nitekim birçok grupta iyi sonuçlara imza attılar.
Yarışın ikinci günü akşamına ödül törenine yetişme stresi elbette organizasyonu zorladı; ancak tam vaktinde kurulan parkur, dur-kalklara fazla yer vermeyen ve hafif de olsa esen rüzgâr sayesinde saat 14.00 civarında finişlerin alınmasına imkân tanıdı. Yarış sonuçlarının anında girilerek, daha birçok tekne karaya çıkmadan tüm detayların görülebilmesi, MIYC’nin ORC’ye hâkimiyetinin göstergelerinden biriydi.
Dikkat çeken performanslara gelecek olursak:
İkinci günün en belirgin ve hızlı teknesi, Erhan Karaca dümenciliğinde yarışan Vakkorama oldu. Eş tekne rakiplerinin en yakınına yaklaşık 4 dakikalık fark atan ekip, liderliği ele geçirdi ve asimetrik setup’lı bir Farr 40’ın gösterebileceği en iyi performanslardan birini sergiledi. Yarışın ilk gününde iki yarışı domine eden MadX için ise bugün şanslı gün değildi. Teknelerine yeni alışan Gleb Semerenko’nun taze XR41’i grubunda iyi bir farkla birinciliği aldı. Ancak ORC A genel overall şampiyonu, son gün aldığı üçüncülükle yine de İzzet Göçmenoğlu’nun MadX teknesi olacaktı.
ORC B’de ise IRC’de oldukça iddialı ve avantajlı olan A35’in, ORC’de de hiçbir fark göstermeksizin rekabeti çok yüksek tutması ve dümencisi Güney Kaptan’ın harika performansı birleşince mutlak bir galibiyet geldi. Bu sonuç, benim nezdimde “yarış kazanmak için doğru tekneyi almak gerekir” ideolojisini yıkan; “yarış kazanmak için iyi yarışmak gerekir” düşüncesini destekleyen en net örneklerden biri olarak hafızama kazındı.
ORC C grubunda ise Blue X ile İskorpit arasındaki çekişmede kazanan Ankara Yelken Kulübü’nün Blue X’i oldu. Günün son yarışına ikinci sırada başlayan ekip, 15 saniyelik farkla birincilik kürsüsüne oturarak zirvenin tadını çıkardı.
Gezi grubunda iki hızlı ve iddialı tekne vardı: Cüneyt Malkoç’un My First’ü ve Burhanettin Aydoğan dümenciliğindeki Soprano. Grand Soleil 45’in uzun su hattına taktiksel manevralarla direnen Ankara Yelken Kulübü’nün yarıştığı My First liderliği sırtlanırken, girdiği hiçbir grupta sonunculuğu kaptırmayan Lucifer teknesi ise bir gün önce yarışını bitiremeyen üç rakibi sayesinde dördüncü olarak bu kez hepimizi şaşırttı.
Ege’de yarış bol; hatta biraz fazla mı desek yersiz olmaz. Ancak Ankara Yelken Kulübü’nün varlığı Ege’ye pek de yakıştı. Ege’den bir Ankara havası geldi ve geçti. Bir dahakine görüşmek üzere.
Yüzünüzden yel, teninizden tuz eksik olmasın
